فرزندان شما از آن شما نیستند ،  آنها دختران و پسران زندگی اند.آنها از طریق شما به دنیا گام نهاده اند ، نه از شما .وهر چند با شما هستند ، به شما تعلق ندارند.شما شاید بتوانید عشقتان را به آنها بدهید ، ولی فکرتان را نمی توانید .زیرا آنها افکار خودشان را دارند .شما شاید بتوانید برای جسمهای آنها مسکن فراهم آورید ، ولی نه برای روح آنها .زیرا روح انها در خانه فردا مسکن دارد ، فردایی که شما قادر نیستید آن را ببینید.حتی در رویاهایتان .شاید شما تلاش کنید که مثل آنها شوید ، ولی از آنها نخواهید که مثل شما شوند .زیرا زندگی به عقب باز نمی گردد و با دیروز سرو کار ندارد.شما کمان هستید و فرزندانتان تیرهای زندگی اند ، که از این کمان پرتاب می شوند .آن که کمان را آفریده است مسیر را به نیکی می شناسد .و با مشیت خود شما را تا آنجا خم می کند که تیرها در کمال آرامش ، اما تا حد نهایت خود بپرند .بگذارید سازنده کمان شما را در مسیر شادی و شادمانی خم کند .بگذارید تیرها رو به جانبی که او می پسندد پرواز کنند .و بدانید که او کمان را نیز استوار و محکم می پسندد.